Në kohën e britmës

Visar Zhiti prek plagën, ndër më të hidhurat të bashkëkohësisë shqip-tare: krizën morale, krizën e vlerave, duke mos e humbur besimin në të nesërmen.

Arratisjet shqiptare nëpër botë… jehojnë fuqishëm, si klithje ulëritëse e heshtur… si një fluid ankthi dhe rrëqethje gjatë udhëtimit… Kjo frymë e bën romanin më të ri të Zhitit të përjetohet si shumëzëshmëri, si shmangie e herëhershme nga boshti fabular, në favor të heterogjenitetit të diskursit tekstor.

Akad. Ali Aliu

Romani “Në kohën e britmës” i Visar Zhitit shpërfaq një nga traumat më të thella të shoqërive post-totalitare: viktimat nuk njihen si subjekte njerëzore, por instrumentalizohen si kapital moral e politik vuajtja shfrytëzohet për të ndërtuar identitete të reja, pa përballje reale me të kaluarën… duke fshirë dëshmitë inkomode; kështu lindin “fantazmat” rikthimi i kujtesës së shtypur dhe sinjalet e një dështimi etik, ku e shkuara vazhdon të ndjekë të tashmen.

Vepra e Zhitit bëhet zë i fuqishëm alarmi kundër harresës dhe keqkup-timit. Stili është i dendur dhe polifonik, me ndërrime të befta regjistrash, me rrjedhë ndërgjegjeje, dialog, grotesk, vetëironi, lirizëm të errët ku fragmentariteti i mendimit shndërrohet në formë. Kufiri mes zërit narrativ dhe mendimit të personazhit mbetet i lëkundur, duke krijuar një ritëm të ngarkuar emocionalisht, ku vetjakja dhe universalja janë të pandashme.

Dr. Luan Topçiu

“Në kohën e britmës” është jehona e një epoke që po ndryshonte. Nga mbyllja, si në një burg, po kalohej drejt hapjes me botën e lirë. Tronditjet janë të mëdha, ashtu si ikjet; konfliktet po aq, sa edhe zhgënjimet.

Shkrimtari Visar Zhiti na zbulon diçka më të rëndë se ajo që dukej që po ndodhte: lirinë pa njerëz të lirë, madje duke i ndier ata si pengesë. Gjithçka ka zërin e vet atë të njeriut. Ai mund të marrë përmasa të gjera si të detit, apo edhe të kozmosit. Romani na tregon se si mbyteshin të vërtetat, duke u shndërruar në një shpërthim edhe më të madh.

Andreas Dushi.