Ranço

-Oh, sa mire, Tanja… Qendruan te shtrire keshtu deri ne agim. Ajo u kujtua se duhej te largohej fshehurazi qe askush te mos e pikaste. Sa e urrente çastin e largimit qe afrohej me shpejtesi! -Nuk dua te te leshoj, -pohoi me hidherim ai kur e shihte se si po vishej. Ai vete e lau ate ne ne vasken e tij te vogel. Atje gati sa nuk ju hodhen njeri-tjetrit perseri, por ndaluan ne kohe. -Ҫfare do te bej une kur te ikesh? Edhe ajo deri ne vdekje nuk donte te ndahej nga ai. Javen e ardhshme ajo do te fluturonte ne Los-Anxhelos qe te dilte serish ne fushen e betejes… -Mos ndoshta vjen me mua? –propozoi ajo, e vetedijshme se kjo tingellonte disi e çuditshme, teksa ndjente dhimbje vetem nga mendimi per ndarjen e shpejte.